Bieżniki opon

wahacze
Podział ze względu na kształt bieżnika Kolcowa opona rowerowa slicki ? opony całkowicie gładkie lub z bardzo delikatną rzeźbą bieżnika. Spośród wszystkich typów opon mają najmniejsze opory toczenia. Stosowane głównie w wyścigach samochodowych i motocyklowych, w kolarstwie torowym i szosowym na suche, gładkie nawierzchnie. Tego typu opony samochodowe i motocyklowe zawodzą na nawierzchniach mokrych, gdyż nie odprowadzają wody spod opony, co może prowadzić do aquaplanacji (hydroplaningu).

Natomiast opony rowerowe, ze względu na ich małą powierzchnię styku z podłożem oraz dużo większy nacisk i relatywnie małe prędkości, nie ulegają zjawisku aquaplanacji, mogą więc być stosowane także na mokrych nawierzchniach. rowkowe ? opony z układem płytkich rowków, które nie zmieniają zbyt mocno oporów toczenia, zapewniają lepszą przyczepność koła niż opony typu slick i ułatwiają odprowadzanie wody z powierzchni opony.

Znane są modele z rowkami równoległymi do kierunku jazdy i skośnymi. Rowki skośne lepiej odprowadzają wodę, ale mają też nieco większe opory toczenia niż równoległe.

Opony rowkowe są powszechnie stosowane w kolarstwie szosowym, w rowerach miejskich i ogólnego użytku. klockowe ? opony z wydatnym bieżnikiem przypominającym nieco vibram.

Są powszechnie stosowane w rowerach górskich i samochodach terenowych.
Jest ich bardzo wiele odmian: od tzw.
semi-slicków ? mających w miarę gładką powierzchnię czołową i duże klocki na brzegach, co jest rodzajem kompromisu między oporami toczenia i przyczepnością przy jeździe w terenie o zmiennym rodzaju podłoża, po opony błotno-piaskowe ? mające bardzo wydatne i dość rzadko rozmieszczone klocki, których zadaniem jest "wgryzanie się" w grząskie i mokre podłoże, i które charakteryzują się bardzo dużymi oporami toczenia na bardziej twardych podłożach.
W rowerach przy tym rodzaju opon często stosuje się inny bieżnik w oponie na koło przednie i tylne. Kolcowa opona rowerowa domowej produkcji. kolcowe ? opony z metalowymi kolcami, które służą do jazdy po śniegu i lodzie.
W rowerach górskich są one też dość często stosowane do zjazdu również w sezonie letnim.
Rowerzyści majsterkowicze robią je sami z odpowiednio dobranych blachowkrętów i starych lub specjalnie kupionych opon. deszczowe ? opony ze specjalnie dobranym wzorem bieżnika zapewniającym bardzo wydajne odprowadzanie wody spod koła i zabezpieczającym przed poślizgiem. błotno-śniegowe ? opony wykonane zazwyczaj z bardziej miękkich gatunków gumy, zaopatrzone w specjalnie wyprofilowany bieżnik zapewniający dobrą przyczepność na śniegu i błocie pośniegowym. nordyckie - opony przystosowane do jazdy w bardzo zimnych warunkach (w Polsce używa się też nazwy opony lodowe).

Najbardziej popularne są w Rosji i państwach skandynawskich.

W stosunku do opon zimowych bieżnik posiada budowę kierunkową oraz więcej lameli, które są gęściej umiejscowione.

To pozwala na lepszą trakcję na lodzie i śniegu. Źródło: http://pl.wikipedia.org/wiki/Opona_pneumatyczna

Silniki typu V6

V6 ? oznaczenie silnika widlastego składającego się z sześciu cylindrów. Jest to drugi po R4 typ silnika najczęściej stosowany do napędu samochodów osobowych1.
Najczęściej występującym kątem rozwarcia silnika V6 jest 60°, rzadziej 90° lub 120°. Silniki typu V6 często znajdują zastosowanie w samochodach segmentu D / E, dostępne są opcjonalnie jako mocniejsze źródło napędu w porównaniu do mniejszych jednostek R4.

Spotyka się je także jako mniejszą oraz bardziej ekonomiczną alternatywę dla silników V8.

Jednostki typu V6 są krótsze od R4 o podobnej pojemności, często także węższe od V8.

Dzięki zwartej budowie możliwy jest ich montaż poprzecznie do osi nadwozia i użycie w samochodach przednionapędowych.

Doładowane silniki V6 generują moc i moment obrotowy możliwy do uzyskania z większych jednostek V8, emitując przy tym mniej zanieczyszczeń i zużywając mniej paliwa.

Przykładem może być silnik TFSI 3.0 Volkswagena, doładowany mechanicznie z bezpośrednim wtryskiem paliwa lub EcoBoost 3.5 Forda, oba silniki porównywane są do wolnossącego V8 4.2 FSI Volkswagena1.Źródło: https://pl.wikipedia.org/wiki/V6_(silnik)

Odmiana czterosuwowa

wahacze
Silnik iskrowy może być zbudowany w układzie silnika dwusuwowego, jak i w układzie czterosuwowym, istnieje jeszcze tzw. silnik Wankla z obrotowym tłokiem (rotorem), jest jednak bardzo rzadko stosowany.
Odmiana czterosuwowa w wielu krajach nazywana jest silnikiem Otto. Zaletami silnika iskrowego są: łatwy rozruch niezależnie od temperatury zewnętrznej silnika, dobra szybkobieżność (szybka reakcja na "dodanie gazu"), łatwość uzyskiwania wysokich obrotów pracy, stosunkowo wysoka uzyskiwana moc, dość lekka konstrukcja, niezbyt skomplikowana konstrukcja układu zasilania. Te zalety są jednak okupione wadami, takimi jak: mniejsza sprawność energetyczna (większe jednostkowe zużycie paliwa), mniejsza trwałość w stosunku do silnika wysokoprężnego, ze względu na właściwości palne benzyny większe niebezpieczeństwo niekontrolowanego samozapłonu paliwa (w tym eksplozywnego) przy składowaniu i dostarczaniu go do silnika, niższy moment obrotowy w stosunku do silnika o podobnych parametrach z zapłonem samoczynnym, rozłożenie maksymalnych wartości momentu obrotowego w wyższym zakresie obrotów w stosunku do silnika o zapłonie samoczynnym, przez co, np.
przy ruszaniu pojazdu, następuje konieczność "wkręcania" silnika na wyższe obroty, a to skutkuje zwiększeniem zużycia paliwa i zmniejszeniem "użytecznego" zakresu obrotów silnika. Źródło: https://pl.wikipedia.org/wiki/Silnik_o_zap%C5%82onie_iskrowym
.

Widok do druku:

wahacze